Post: #121

Jak dla kogo
Jako ciekawostkę mogę podać, że Budzy (ten z Armii ) określił ją jako jedną z najlepszych polskich płyt tamtego okresu, a nawet w ogóle.
Ja bym aż tak daleko nie poszedł, ale rozumiem jego opinię - pod kątem zawartości bluesa w bluesie to naprawdę topka.

Post: #122

A dla mnie najciekawszym utworem na Karate jest Jest gdzieś taki dom.

Post: #123

Oo, Karate to duże zaskoczenie!

Faktycznie, to chyba ich najbardziej bluesowa płyta.

Post: #124

kajman napisał(a):A dla mnie najciekawszym utworem na Karate jest Jest gdzieś taki dom.

Też bardzo dobry, ale dla mnie raczej środek płyty.

Miszon napisał(a):Oo, Karate to duże zaskoczenie!

Czy ja wiem? U beara jest podobna pozycja.

Post: #125

Ale bear jest bardziej bluesowy

Post: #126

"karate" kojarzy mi się dość zachowawczo (zawsze zlewało mi się z "kamieniami" pewnie przez bliskość w dyskografii i brzmieniu i tytuł na k)
z "highway to hell" lubię tytułowy numer, ale nigdy nie umiałem słuchać ac/dc w większej dawce niż jeden hitowy numer raz kiedyś

Post: #127

Miszon napisał(a):Ale bear jest bardziej bluesowy

Czy ja wiem? Z pewnością jest znacznie bardziej ode mnie ukierunkowany na piosenkę poetycką i tym podobne klimaty, ale czy na blues? Może jest większym Dżemowych ultrasem, ale tak generalnie to chyba niekoniecznie
I to jest jeden z dwóch tylko Breakoutów u niego, a choćby "Kamienie" też są bardzo bluesowe...

AKT! napisał(a):z "highway to hell" lubię tytułowy numer, ale nigdy nie umiałem słuchać ac/dc w większej dawce niż jeden hitowy numer raz kiedyś

A widzisz, bo mnie oni męczą, ale już z tym nowym wokalistą, a tutaj akurat tytułowy numer jest na tyle ograny, że nie stanowi dla mnie żadnej wartości dodanej. Natomiast znaczna większość reszty utworów to po prostu petarda

Post: #128

Tuż przed pierwszą dziesiątką dwie płyty, które w całości poznałem podczas przesłuchań. I - jak widać - były to prawdziwe odkrycia
To, że Santana jest absolutnym mistrzem w swoim fachu, to powszechnie wiadomo, ale i pozostali członkowie zespołu nadali utworom z tej płyty niepowtarzalnego klimatu. Są tu oczywiście wspaniałe, rozsławione kompozycje, jak "Black Magic Woman" czy "Samba Pa Ti", ale ten album broni się chyba jeszcze bardziej instrumentalnym kunsztem właśnie - poza gitarą Carlosa na pewno warto wyróżnić fantastycznie brzmiący zestaw perkusyjny, ale też świetnie wpasowujący się w całość wokal.
Druga w zestawieniu płyta pana Marka urzeka zarówno pięknem kompozycji, jak i warstwy tekstowej, opartej na twórczości współczesnych mu poetów. Jest coś unikalnego w tych utworach, nawet jak na twórczość krakowskiego barda. Mimo że muzycznie dość różnorodne, to jednak łączy je pewien wspólny klimat, tak że słucha się całości niemal jak koncept albumu. Ale jeśli musiałbym, wyróżniłbym tutaj pokrzepiające "Gdziekolwiek", instrumentalnie intrygujące "Gdzieś w nas" czy tytułową "Drogę za widnokres", gdzie urokliwe dźwięki pianina pięknie współgrają z kojącym wokalem.

12. Santana - Abraxas

11. Marek Grechuta - Droga za widnokres

Post: #129

neo01 napisał(a):na pewno warto wyróżnić fantastycznie brzmiący zestaw perkusyjny

To dla mnie był zawsze atut płyt Santany. A José Octavio "Chepito" Areas grający na sporej części wczesnych płyt jest rewelacyjny. Ale płyta byłaby u mnie na 32, gdyby nie było polskich. Tak tylko na 63.
No ale na szczęście Droga jest wspólna. U mnie na 18. A ulubiony utwór? W ciągu mojego życie każdy chyba przez pewien czas był moim ulubionym (może poza otwieraczem i Gdzieś w nas). Teraz najlepiej odbieram tytułowy (nota bene utwór z textem Śliwiaka jest też moim ulubieńcem na innej płycie Grechuty).

Post: #130

Drogę za widnokres bardzo lubię, Santanę również wspominam pozytywnie, choć od dawna nie słuchałem tej płyty

Post: #131

"Drogę za widnokres" przed chwilą słuchaliśmy w aucie wracając z wesela .