Post: #421

neo01 napisał(a):Niestety bardzo smutna wiadomość...
Zmarł Jacek Magiera Icon_cry
Miał tylko 49 lat...

COO??!!??!!
Jak to???

Post: #422

Jasne. Nie chodzi o złośliwość tylko chce być precyzyjny.
Na fotce widać że piłka ciągle stoi. Klatka zatrzymana w momencie kontaktu buta z piłką.
A z tyłu dwóch piłkarzy Rakowa już ewidentnie jest w polu karnym.
Coś tu się nie klei.

Zgadzam się. Powinni zrobić bez dobitek, choć zawsze byłoby to jakieś pozbawienie elementu gry.

Post: #423

Post: #424

deFranco napisał(a):Nie chodzi o złośliwość tylko chce być precyzyjny.
Na fotce widać że piłka ciągle stoi. Klatka zatrzymana w momencie kontaktu buta z piłką

Na filmie, w większym zbliżeniu (czyli większa precyzyjność) widać było, że jednak dotknął piłki zanim dobijający postawił nogę na ziemi.


edit:
w sumie nie bardzo mi się chce jeszcze komentować...

fatalna ta wiadomość, w takim momencie życia i kariery trenerskiej...

Post: #425

Wydawało mi się, że już jakiś czas temu miał problemy zdrowotne, ale nie widzę żadnej informacji na ten temat.
Zasłabł dziś podczas porannego treningu...

Post: #426

Nie przyjmuję tej wiadomości.
Nie godzę się z nią.
Wypieram.

Jeszcze wczoraj zastanawiałem się z kolegą, co będzie z nim dalej - czy zostanie przy Urbanie, czy wróci na "swoje".

Marzyłem, by kiedyś wrócił do "domu".

Gothard Kokott kiedyś powiedział o nim, że Jacek Magiera urodził się dorosły.

Odszedł cudowny człowiek.

Post: #427

@Miszon
Po prostu nie widziałem filmu. Jeśli jest jak piszesz to ZWRACAM HONOR.

Co do Magiery. Szok. Chłop w moim wieku

No ale skoro piłkarze mogą (pamiętam jak Klein, reprezentant Rumunii padł śmiertelnie na treningu Bayeru) to czemu nie trenerzy. Przykre ale prawdziwe

Post: #428

Jacek Magiera nie urodził się 1 stycznia 1977 roku.
Przyszedł na świat kilka dni wcześniej, ale babcia wykorzystując swoje kontakty w urzędach wymusiła, by wpisać mu do aktu późniejszą datę.
Bo jego starszy brat Marek też urodził się pod koniec grudnia i wszędzie był najmłodszy więc chciała, by Jacek w swoim roczniku był najstarszy.

I jak sobie teraz o tym myślę to nie przypadku w tym, że Gothard Kokott w książce o Rakowie napisał o nim, że Jacek Magiera urodził się dorosły.

"Szczęście czy fart".
Książka, właściwie przypowiastka.
Trochę bajka, ale życiowo bardzo mądra.
Nie była już nigdzie dostępna.

Co więc z tym zrobił Magiera?
Przepisał ją ręcznie i wydrukowaną wręczał każdemu młodemu piłkarzowi, który trafiał pod jego opiekę.

Mam szczęście taki egzemplarz posiadać.

Żałuję, że nie poprosiłem go o autograf, bo w sumie trochę był jej autorem.

Cieszę się, że zdążyłem zamienić z nim kilka zdań i uścisnąć dłoń.
W ostatnich latach wracał do Częstochowy z lekkim zakłopotaniem, bo wszyscy go tu znają i pamiętają, a on coraz częściej nie wiedział z kim rozmawia (po śmierci rodziców nie miał już w tym mieście nikogo bliskiego).

Jacek Magiera wyprostował życie wielu młodym piłkarzom Legii, których wciągnęło wielkie miasto.
Poddał się tylko przy Kamilu Grosickim, ale za nim wtedy nie dało się nadążyć.

Gdy sam jeszcze był piłkarzem, większość kolegów z szatni cieszyło się życiem, on skrupulatnie notował w brulionach każde treningi (po latach mówił, że od każdego trenera coś sobie wziął) i studiował zaocznie historię na częstochowskiej WSP, pracę magisterską napisał o heraldystyce (czyli o klubowych herbach).

Kapitalna jest historia o tym, jak poznał swoją żonę, może później to odkopię i rozwinę.

Będąc asystentem trenerów w Legii miał pieczę nad młodymi piłkarzami.
Wspaniała jest opowieść o tym, gdy już będąc pierwszym trenerem wprowadzał do drużyny młodziutkiego Sebastiana Szymańskego,
Wziął wtedy na stronę Odidje Ofoe i powiedział mu: "teraz to ty za niego odpowiadasz".

Gdy jeden z piłkarzy zabrał go na kolację i po drodze zapytał co ma zrobić, by być wielkim piłkarzem Magiera powiedział mu, żeby najpierw posprzątał swój samochód.

Tego nie ma 90minut, ale Jacek Magiera po zakończeniu kariery wrócił do Rakowa i zagrał kilka meczów w IV lidze.

Wspaniałe były jego łączenia z lokalnymi mediami czy obecność na twiterowych pokojach.
Słuchało się go zawsze z wypiekami na twarzy.
Nigdy nie zapomniał skąd jest. Opowiadał o dawnym Rakowie z wielką pasją.
Historia o tym, że w jednym dniu w tym samym czasie na dwóch największych częstochowskich cmentarzach były pogrzeby jego mamy i Gotharda Kokotta ciągle mrozi mi krew...

Gdy był trenerem Śląska kibice Legii i Rakowa na trybunach we Wrocławiu skandowali jego nazwisko.
Może nie jest zbyt mądre powoływanie się na te środowiska, ale też trudno o lepszą miarę tego jakim był człowiekiem.

Nie przyjmuję tej wiadomości.
Nigdy nie chciałem jej usłyszeć.

Ostatni polski trener, który wygrał mecz w Lidze Mistrzów.

Post: #429

neo01 napisał(a):Wydawało mi się, że już jakiś czas temu miał problemy zdrowotne, ale nie widzę żadnej informacji na ten temat.

Nic o tym nie wiem.

Bardzo dbał o swoje zdrowie i ciało.

Zwłaszcza teraz, gdy nowa rola nie wymagała od niego codziennego reżimu i dawała lepszy work life balance.

Nadal w to nie wierzę.

Stadion Rakowa. Wczoraj euforia, dziś...

Post: #430

bear napisał(a):nie wiedziałem, że Andrzej Sikorski był w "Sanatorium miłości" (w sumie to skąd miałbym to wiedzieć, to chyba dobrze o mnie świadczy(

A ja wiedziałam i widziałam go w "Sanatorium miłości", a nic nie wiem o jego karierze sportowej (choć w "Sanatorium" wspominano o tym, ale nie rozwijano tematu, a i to przechodziło obok mnie). To jak to o mnie świadczy?
P.S. Sezon z Andrzejem był bardzo dobry. On się tam też
sympatycznie zaprezentował. Trafili się ciekawi uczestnicy jako indywidua, a jednocześnie wykazujący solidarność grupową. To najlepsza edycja, na równi z pierwszą. Ta kolejna, w której występowała jego aktualna partnerka - też dobra, ale mniej. A Ula była w niej naj, naj. Nie dziwię się, że się nią zainteresował.

To tyle z "pudełkowych klimatow", choć i na Pudelku o tym napisano. Jacek Magiera - również wypieram. Nie znam przebiegu jego ścieżki pilkarskiej, ale nie sposób nie znać go jako trenera. Zwłaszcza, że miał taką dobrą twarz, twarz dobrego, poczciwego człowieka.

Post: #431

Cytat:A ja wiedziałam i widziałam go w "Sanatorium miłości", a nic nie wiem o jego karierze sportowej

A ja nie wiem nawet, kim jest Andrzej Sikorski. Sikorowski tak, ale Sikorski?

Post: #432

Ja akurat też nie kojarzę pana Andrzeja, ani z piłki ani z tv

Post: #433

Teraz widzę, że grał przez kilka lat w Legii, ale w okresie w którym nie mam prawa go pamiętać, a potem trenował różnych juniorów lub małe klubiki. To raczej nie ma szans, abym gdzieś o nim słyszał.

Post: #434

Zmieniając temat: Lewy we Włoszech?
https://sport.tvp.pl/92560936/robert-lew...informacje

Post: #435

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co dziś wydarzyło się w Warszawie przed meczem Legii z Górnikiem.

Nie mam pojęcia, jak technicznie można ogarnąć coś takiego w niewiele ponad dobę...

To była najbardziej przejmująca minuta ciszy, jaką widziałem w życiu.

W imieniu wszystkich z Częstochowy - po prostu dziękuje




.

Post: #436

Dzisiaj kolejny rozdział tej historii: 12-letni syn, Janek Magiera, strzelił piękną bramkę z rzutu wolnego:

https://x.com/KotarPiotr/status/20432448...moim-sercu

Post: #437

Widzę, że dużo osób błędnie interpretuje tam zachowanie sędziego.
Nie pokazał mu żółtej kartki, notuje nazwisko albo numer strzelca.
W tych rozgrywkach nie ma kartek, są kary minutowe.
Nawet gdyby były, to w takiej sytuacji nie mógłby jej dać, bo by nie był człowiekiem.

Wczoraj rano Marek Magiera poprowadził w Polsacie program o siatkówce, poprzedzając go krótką i poruszającą przemową.
Czasami praca czy sport jest najlepszą ucieczką.

Mnie wczoraj totalnie rozbiła minuta ciszy przed meczem moich trampkarzy na małym boisku pod Częstochową...

Post: #438

(11.04.2026 10:01 AM)neo01 napisał(a):  Ja akurat też nie kojarzę pana Andrzeja, ani z piłki ani z tv

jak to ten co grał chyba razem z bratem Witoldem, wtedy jak pokonali Inter u siebie 3:2 - to kojarzę

Post: #439

Tymczasem w Paragwaju...

Bramkarz broni rzut karny, obrońca chce wybić piłkę, z całej siły trafia w głowę strzelca, piłka wpada do bramki...



Poprzednio coś podobnego wydarzyło się na meczu Legii z brazylijską Pogonią Szczecin, gdy bramkarz obronił strzał bodaj Piotra Włodarczyka, ale przy dobitce swojego obrońcy był już bez szans.

Post: #440

Szalony mecz w Monachium - 5 bramek do przerwy!